Hoy pensaba en la gente que quiero y que he querido….
Judith, D. Jané, Joan , Joana, Mª José, Jose…..
Todas esos nombres son personas que quiero y he querido.
No se parecen en nada, viven a kms. de distancia.
Son más que un simple nombre en un papel, son increíbles, tan diferentes entre ellos y algo en común.
Lo veís???
Es la J.
Que curioso….
La J, no es que sea mi letra favorita, creo que como letra, la más completa y bonita es la M y después la A.
Pero mira, mi vida está marcada por JJJJJJJJ.
Bueno, son graciosas, parecen una media sonrisa, el mango de un paraguas, un bastón al revés….., pero que más dan las letras, me importan todos ellos y exceptuando a dos, les quiero mucho tal y como son, con todas sus letras y faltas de ortografía.
Os lo dice una E de todo corazón.
Mi Mano Azul
He encontrado una mano, que coge la mia.
La primera vez, mi mano estaba fría, asustada y perdida.
Pero esa mano sostuvo a la mia firme y la tiró hacia delante.
Mi mano, aún miraba atrás y se escondía.
Al empezar a descubrir todo el maravilloso mundo que tenia delante, ella sola empezó a soltarse de la mano y avanzar paso a paso. Sabía, que esa mano estaba allí. Al mínimo temor, duda, la mano, aparecía y cogía mi mano fuerte. Y mi mano al sentirse cálida y querida, cogía fuerzas y crecia.
Aún asi, mi mano, tenía miedo. Temía el dia en que la mano ya no la cogería….
Y así sucedió, un dia tuvo miedo, pero la mano ya no estaba. Tal como vino se fue, en silencio y sin decir adiós.
Cuanto lloró mi mano….cuantas cosas le hubiese gustado hacer o decir y no lo hizo.
Pero se dio cuenta, de que sobretodo, ya no miraba atrás, solo miraba hacia delante. Estaba triste, pero feliz, por lo mucho que había querido y por todo lo que vendría en el futuro.
Pasaron los años….muchos y mi arrugada mano yacía sobre mi regazo, ya casi ni veía y estaba muy cansada. Cuando se levantaba para mirar hacia delante temblaba, no podía evitarlo….y así medio dormida, notó que una mano callosa y rugosa, la acariciaba. Mil sensaciones, pasaron por mi mano, era ella, era la mano querida que había vuelto. Cuanto tiempo, cuantas cosas por decir…..la mano, simplemente le dijo, que había venido a buscarla, se iban de viaje y ya nunca se separarían. Ella no dudó, entrelazarón sus dedos en un fuerte abrazo y partieron………..
Yo les vi partir, sonreí y cerré los ojos…..
La primera vez, mi mano estaba fría, asustada y perdida.
Pero esa mano sostuvo a la mia firme y la tiró hacia delante.
Mi mano, aún miraba atrás y se escondía.
Al empezar a descubrir todo el maravilloso mundo que tenia delante, ella sola empezó a soltarse de la mano y avanzar paso a paso. Sabía, que esa mano estaba allí. Al mínimo temor, duda, la mano, aparecía y cogía mi mano fuerte. Y mi mano al sentirse cálida y querida, cogía fuerzas y crecia.
Aún asi, mi mano, tenía miedo. Temía el dia en que la mano ya no la cogería….
Y así sucedió, un dia tuvo miedo, pero la mano ya no estaba. Tal como vino se fue, en silencio y sin decir adiós.
Cuanto lloró mi mano….cuantas cosas le hubiese gustado hacer o decir y no lo hizo.
Pero se dio cuenta, de que sobretodo, ya no miraba atrás, solo miraba hacia delante. Estaba triste, pero feliz, por lo mucho que había querido y por todo lo que vendría en el futuro.
Pasaron los años….muchos y mi arrugada mano yacía sobre mi regazo, ya casi ni veía y estaba muy cansada. Cuando se levantaba para mirar hacia delante temblaba, no podía evitarlo….y así medio dormida, notó que una mano callosa y rugosa, la acariciaba. Mil sensaciones, pasaron por mi mano, era ella, era la mano querida que había vuelto. Cuanto tiempo, cuantas cosas por decir…..la mano, simplemente le dijo, que había venido a buscarla, se iban de viaje y ya nunca se separarían. Ella no dudó, entrelazarón sus dedos en un fuerte abrazo y partieron………..
Yo les vi partir, sonreí y cerré los ojos…..
Ses al.lotes més polidetes de Ciutadella.....
I dó,
Que les veus, que pol.lides i somrients. Ningú diría que ténen al.lots petits, que treballen tot es dia a sa Gestoria Pons Anglada, que quan surten de sa feina van a Can Mallo.. i després cap a ca seua fetes pols però somrients....
Tot i que quasi cada dia parlo amb valtros d'una manera o s'altra, us enyor moltíssim. Dotze anys a Menorca i només enyor estar amb valtros.
Se que prest ens veure'm , farem bulla i ratllarem de tothom de Ciutadella com a 3 velles arrugades....
I només per que sou valtros us escric en menorquí,
Una besada de tot cor.
Anau a cerca a na Reyes Torres i li feu saber que tot i no sortir a sa foto, també hi ha besito per ella.
I tot i que parleu "raro", m'encanta com sona es menorquí i la vostra cantarella a l'hora de parlar.
Sa catalana.
Mariscada
Me apetecía muchísimo invitarle.
Es algo que se dice un día y se convierte en promesa.
Si me sale el trabajo, te invito a una mariscada…
Jolin, va y me sale el trabajo. Que alegría………y claro mariscada pendiente…….bufff, pero sí, esta vez, era de esas promesas que apetecen.
Primero, buscar restaurante.
Me hacía ilusión por la Barceloneta, quizás porque tenía recuerdos muy agradables de este verano…(sol, playa, mar, mojito...)
Así que empezó la tarea, ya no de buscar, sino de encontrar un buen sitio, para un paladar tan exigente.
Menos mal, que hay directorios bastante buenos, por internet (www.salir.com) y siguiendo varias recomendaciones, me decanté por “Can Ramonet”.
Al principio iba a ser cena, pero claro, los partidos del Barça son sagrados, así que se convirtió en comida de un soleado Domingo de Octubre.
Llegamos más tarde de lo previsto, cosa normal.
El Restaurante, tenía buena pinta. Pero mejor comer fuera, hace tan bueno y además se puede fumar…Así que a esperar…..
Y quien espera desespera. No he visto nunca a tantos camareros moverse tantísimo y hacer tan poco. Que poca organización…pero al fin, tenemos nuestra mesa.
Mariscada especial para dos. Vino tinto, el blanco con marisco, no es más que una leyenda urbana, dice….Ahhh.
Y vaya vino, que bueno….y eso que yo no bebo vino.
Que delicia de marisco, podría haber habido más, pero el que hay está muy bueno.
Así que durante un buen rato, no hay conversación ninguna, todo es chupar, saborear, relamer..ummm, que pasada, como me gusta y a él poco a poco le va cambiando la cara..quizás del marisco o del vino, o de las dos cosas.
Y los dedos…..me los chupo todos, que ricos están, que pena que no me los pueda comer también…
Snifff, ya se acabó, nos lo hemos comido todo, hasta el pan.
Postre??, si claro como no……ahora toca algo dulce.
Nueces con nata y chocolate caliente y una crema catalana…ahh y los cafés…2 cortados, sobretodo uno que sea corto de café y que la leche no queme.
Uhhhh, que mareo….el vino……..que risa más tonta…..hip….hip
Pido la cuenta y me levanto para ir al baño…..que desastre, parece que voy en una barca, todo se mueve….que mal que estoy……..hip
Duermo tapadita y acurrucada en ese comodo sofá el resto de la tarde.
Que domingo más rico…….
Buena compañía, buena comida, buen vino y buena siesta……..
Es algo que se dice un día y se convierte en promesa.
Si me sale el trabajo, te invito a una mariscada…
Jolin, va y me sale el trabajo. Que alegría………y claro mariscada pendiente…….bufff, pero sí, esta vez, era de esas promesas que apetecen.
Primero, buscar restaurante.
Me hacía ilusión por la Barceloneta, quizás porque tenía recuerdos muy agradables de este verano…(sol, playa, mar, mojito...)
Así que empezó la tarea, ya no de buscar, sino de encontrar un buen sitio, para un paladar tan exigente.
Menos mal, que hay directorios bastante buenos, por internet (www.salir.com) y siguiendo varias recomendaciones, me decanté por “Can Ramonet”.
Al principio iba a ser cena, pero claro, los partidos del Barça son sagrados, así que se convirtió en comida de un soleado Domingo de Octubre.
Llegamos más tarde de lo previsto, cosa normal.
El Restaurante, tenía buena pinta. Pero mejor comer fuera, hace tan bueno y además se puede fumar…Así que a esperar…..
Y quien espera desespera. No he visto nunca a tantos camareros moverse tantísimo y hacer tan poco. Que poca organización…pero al fin, tenemos nuestra mesa.
Mariscada especial para dos. Vino tinto, el blanco con marisco, no es más que una leyenda urbana, dice….Ahhh.
Y vaya vino, que bueno….y eso que yo no bebo vino.
Que delicia de marisco, podría haber habido más, pero el que hay está muy bueno.
Así que durante un buen rato, no hay conversación ninguna, todo es chupar, saborear, relamer..ummm, que pasada, como me gusta y a él poco a poco le va cambiando la cara..quizás del marisco o del vino, o de las dos cosas.
Y los dedos…..me los chupo todos, que ricos están, que pena que no me los pueda comer también…
Snifff, ya se acabó, nos lo hemos comido todo, hasta el pan.
Postre??, si claro como no……ahora toca algo dulce.
Nueces con nata y chocolate caliente y una crema catalana…ahh y los cafés…2 cortados, sobretodo uno que sea corto de café y que la leche no queme.
Uhhhh, que mareo….el vino……..que risa más tonta…..hip….hip
Pido la cuenta y me levanto para ir al baño…..que desastre, parece que voy en una barca, todo se mueve….que mal que estoy……..hip
Duermo tapadita y acurrucada en ese comodo sofá el resto de la tarde.
Que domingo más rico…….
Buena compañía, buena comida, buen vino y buena siesta……..
Mi primer día…………
Sonriente, nudo garganta y paso inseguro, así ha sido el camino.
Sonrisas, besos, presentaciones, bienvenidas y café con leche, así ha sido mi llegada.
Libreta, boli, ordenador y oídos, esa ha sido mi mañana.
Reciclar, asimilar y comprender, ese ha sido mi rato en el metro al mediodía.
Tranquilidad, ganas y sms a los amigos, ese ha sido el regreso al trabajo.
Poner en práctica parte de lo que se me ha explicado, firma contrato, llamadas y por fin la calma. Esa ha sido mi tarde.
Regreso a casa agotada y contenta con una nueva compañera y charla con otra antigua compañera y ya amiga por el móvil.
Llegar a casa, besos y abrazos a mi sirena, y por fin sola en mi isla, contenta y con ganas de llorar por la suerte que he tenido… ese ha sido mi primer dia de trabajo.
Sonrisas, besos, presentaciones, bienvenidas y café con leche, así ha sido mi llegada.
Libreta, boli, ordenador y oídos, esa ha sido mi mañana.
Reciclar, asimilar y comprender, ese ha sido mi rato en el metro al mediodía.
Tranquilidad, ganas y sms a los amigos, ese ha sido el regreso al trabajo.
Poner en práctica parte de lo que se me ha explicado, firma contrato, llamadas y por fin la calma. Esa ha sido mi tarde.
Regreso a casa agotada y contenta con una nueva compañera y charla con otra antigua compañera y ya amiga por el móvil.
Llegar a casa, besos y abrazos a mi sirena, y por fin sola en mi isla, contenta y con ganas de llorar por la suerte que he tenido… ese ha sido mi primer dia de trabajo.
La nena de gel....
és, peró té alguna cosa que m'atrau.
He imaginat moltes històries i noms per ella, pero de moment, només us diré el títol....
"La nena de Gel".
Continuarà.............
CUANTO QUIERE COBRAR?
Cuantas veces os han hecho esta pregunta?
Yo he estado 5 meses buscando trabajo. He ido a infinidad de entrevistas, tests psicotécnicos, más entrevistas y al final, siempre preguntan lo mismo….
Vd. cuanto quiere cobrar?
Que contestas a eso………
- Eres tonto o que..a ti que te parece..?
- Bueno, pues no se.., lo que estipule el convenio..?
- Ni más ni menos que lo que merezca por mis cualidades, responsabilidad,etc…
- Lo suficiente para llegar a fin de mes.
A ver, esta pregunta a qué viene?
No la encontrais absurda?.
Cuanto voy a querer cobrar, pues para empezar más que tú, por hacerme esta pregunta chorra después de tantos exámenes.
Seguro que todos pensamos lo mismo….Mucho. No te digo…pero nadie lo dice….porque sabemos que no lo vamos a cobrar.
Además para que preguntas, si me vas a pagar lo que quieras y encima me lo dirás en bruto para que me parezca más y empiece a liarme mentalmente haciendo cáculos..(X:12x-6,40% x-9%= ni para pipas)
Si quereis un consejo, cuando os hagan esta pregunta, les respondeis, y tú,
Tú cuanto me quieres pagar????
Yo he estado 5 meses buscando trabajo. He ido a infinidad de entrevistas, tests psicotécnicos, más entrevistas y al final, siempre preguntan lo mismo….
Vd. cuanto quiere cobrar?
Que contestas a eso………
- Eres tonto o que..a ti que te parece..?
- Bueno, pues no se.., lo que estipule el convenio..?
- Ni más ni menos que lo que merezca por mis cualidades, responsabilidad,etc…
- Lo suficiente para llegar a fin de mes.
A ver, esta pregunta a qué viene?
No la encontrais absurda?.
Cuanto voy a querer cobrar, pues para empezar más que tú, por hacerme esta pregunta chorra después de tantos exámenes.
Seguro que todos pensamos lo mismo….Mucho. No te digo…pero nadie lo dice….porque sabemos que no lo vamos a cobrar.
Además para que preguntas, si me vas a pagar lo que quieras y encima me lo dirás en bruto para que me parezca más y empiece a liarme mentalmente haciendo cáculos..(X:12x-6,40% x-9%= ni para pipas)
Si quereis un consejo, cuando os hagan esta pregunta, les respondeis, y tú,
Tú cuanto me quieres pagar????
Y SI DIOS NO EXISTE….QUÉ?
Supongo que muchos hoy en dia ya nos lo hemos planteado.
Que difícil resulta hablar de algo o alguien por quien se ha luchado, matado y que nadie, absolutamente nadie sabe si existe.
Que buena campaña de marketing y publicidad se hizo en su dia. Se extendió como la pólvora y aún hoy, sigue con millones de adeptos. Y lo bueno, es que no hay producto. Sencillamente, genial.
Lo que más me fascina, es como llenan las arcas. Van de pobres y de todo le sacan negocio. Donativos para los santos, las santas, los niños pobres,…..
No hay ninguna otra empresa capaz de igualarles. Os imáginais, a la General Motors, o cualquier otro haciendo lo mismo, a que no?. Ellos tienen la exclusiva.
Otra cosa que me hace mucha gracia es la forma de vestir. Han creado su propia moda
Llevan todos un uniforme muy curioso. El que manda, suele ir con vestido largo blanco. Después están los que van con vestido rojo, negro, etc….y las mujeres, con el pelo tapado y de negro, gris, azul, depende. Sobretodo colorores feos y apagados, porque claro, se trata una empresa super machista, todos sus ídolos son del género masculino (Dios, Jesús, Moisés, Pedro, etc..), las únicas mujeres que algo han conseguido en la empresa, son las que se han quedado a dos velas….que morro.
Pero bueno, la moda es lo de menos, la más “jodido” es que han creado sus própias leyes, las han impuesto y encima han matado a quien no las seguía. Eso si, ni uno ha ido a la cárcel………eso si es un milagro.
Amén.
Que difícil resulta hablar de algo o alguien por quien se ha luchado, matado y que nadie, absolutamente nadie sabe si existe.
Que buena campaña de marketing y publicidad se hizo en su dia. Se extendió como la pólvora y aún hoy, sigue con millones de adeptos. Y lo bueno, es que no hay producto. Sencillamente, genial.
Lo que más me fascina, es como llenan las arcas. Van de pobres y de todo le sacan negocio. Donativos para los santos, las santas, los niños pobres,…..
No hay ninguna otra empresa capaz de igualarles. Os imáginais, a la General Motors, o cualquier otro haciendo lo mismo, a que no?. Ellos tienen la exclusiva.
Otra cosa que me hace mucha gracia es la forma de vestir. Han creado su propia moda
Llevan todos un uniforme muy curioso. El que manda, suele ir con vestido largo blanco. Después están los que van con vestido rojo, negro, etc….y las mujeres, con el pelo tapado y de negro, gris, azul, depende. Sobretodo colorores feos y apagados, porque claro, se trata una empresa super machista, todos sus ídolos son del género masculino (Dios, Jesús, Moisés, Pedro, etc..), las únicas mujeres que algo han conseguido en la empresa, son las que se han quedado a dos velas….que morro.
Pero bueno, la moda es lo de menos, la más “jodido” es que han creado sus própias leyes, las han impuesto y encima han matado a quien no las seguía. Eso si, ni uno ha ido a la cárcel………eso si es un milagro.
Amén.
Mi isla

Es preciosa, tranquila, playas increíbles, calidad de vida, gente maravillosa…….
Eso es lo que dicen……..
Os contaré un secreto, es todo eso, si, pero también es pequeña, muy pequeña, demasiado pequeña….tan pequeña que no caben muchas cosas.
Tengo trabajo, una casa, una hija, un gato muy malo, parece que lo tengo todo, pero tengo justo lo que cabe.
No atino a dar con lo que no cabe……Qué es…..?
Salgo de vez en cuando de la isla y todo es grande, muy grande. Me siento pequeña, muy pequeña, sin embargo mas grande que en la isla.
Dios mio, ya se que es lo que no tengo…..
Como puede ser que no quepan tantas cosas………..creí que solo era una.
Me falta amor, libertad, respeto, comprensión, cariño, un amigo, un compañero, un amante….
Pero lo más triste es que en la isla cabe todo eso y más.
Es en mi casa donde no cabe.
Ya no la siento mi casa, no me quiere, soy demasiado pequeña para ella……..
Adiós casa, adiós gato malo, adiós trabajo, adiós isla.
Aún no lo saben, pero a pesar de ser tan pequeña, me echarán de menos.
Eso es lo que dicen……..
Os contaré un secreto, es todo eso, si, pero también es pequeña, muy pequeña, demasiado pequeña….tan pequeña que no caben muchas cosas.
Tengo trabajo, una casa, una hija, un gato muy malo, parece que lo tengo todo, pero tengo justo lo que cabe.
No atino a dar con lo que no cabe……Qué es…..?
Salgo de vez en cuando de la isla y todo es grande, muy grande. Me siento pequeña, muy pequeña, sin embargo mas grande que en la isla.
Dios mio, ya se que es lo que no tengo…..
Como puede ser que no quepan tantas cosas………..creí que solo era una.
Me falta amor, libertad, respeto, comprensión, cariño, un amigo, un compañero, un amante….
Pero lo más triste es que en la isla cabe todo eso y más.
Es en mi casa donde no cabe.
Ya no la siento mi casa, no me quiere, soy demasiado pequeña para ella……..
Adiós casa, adiós gato malo, adiós trabajo, adiós isla.
Aún no lo saben, pero a pesar de ser tan pequeña, me echarán de menos.
Cuando fui pecera…..

Una vez, hace mucho fui pecera.
No sabia que me pasaba, pero no estaba muy fina, así que fui al médico y
éste me dijo, Vd. no tiene nada malo.Simplemente tiene un pez dentro.
Alaaa!!! Casi me desmayo, Dios mio, yo pecera, con un pececito pequeñito y naranja dentro…..
Pero como le doy de comer, como lo cuido, ya le gustará la pecera…??
Jajaja, rió el Doctor, pero no diga tonterías, este pez es muy fuerte y con muchas ganas de vivir, deje que crezca.
Crecer?, como iba a crecer un pez en mi pecera, hasta cuando…
De repente, unas burbujitas me hicieron cosquillas, que es eso?.
El pececito que habla con Vd. . dijo el Doctor.
Esas burbujitas, pasaron a caricias, a sensaciones, sin saber como la pecera fue creciendo y mi relación con el pez fortaleciéndose. Nos queríamos, no nos habían presentado pero éramos el uno del otro….
Así fue pasando el tiempo, hasta que un dia…Horror la pecera se rompió, había agua por todos sitios…Dios mio, mi pez se ahogaría, tenia que sacarlo de allí, Doctorrrrr.
Que rápido fue todo…
De repente tenia un precioso pez en los brazos.
Pez?, pero si es una preciosa SIRENA. Mi querida sirena.
No sabia que me pasaba, pero no estaba muy fina, así que fui al médico y
éste me dijo, Vd. no tiene nada malo.Simplemente tiene un pez dentro.
Alaaa!!! Casi me desmayo, Dios mio, yo pecera, con un pececito pequeñito y naranja dentro…..
Pero como le doy de comer, como lo cuido, ya le gustará la pecera…??
Jajaja, rió el Doctor, pero no diga tonterías, este pez es muy fuerte y con muchas ganas de vivir, deje que crezca.
Crecer?, como iba a crecer un pez en mi pecera, hasta cuando…
De repente, unas burbujitas me hicieron cosquillas, que es eso?.
El pececito que habla con Vd. . dijo el Doctor.
Esas burbujitas, pasaron a caricias, a sensaciones, sin saber como la pecera fue creciendo y mi relación con el pez fortaleciéndose. Nos queríamos, no nos habían presentado pero éramos el uno del otro….
Así fue pasando el tiempo, hasta que un dia…Horror la pecera se rompió, había agua por todos sitios…Dios mio, mi pez se ahogaría, tenia que sacarlo de allí, Doctorrrrr.
Que rápido fue todo…
De repente tenia un precioso pez en los brazos.
Pez?, pero si es una preciosa SIRENA. Mi querida sirena.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)